leefbare biotoop

Profile picture
Christine Laevers
Project finished
1
€ 100 van € 50.000
16/04/2015 - 14:24

Een hagedis hoort niet thuis in een moeras, net zomin een salamander voedsel vindt in de woestijn.

Ik ben Christine, 56 jaar oud en alleenstaande moeder van twee kinderen. Tot mijn 43ste heb ik gewerkt in de privé en in het onderwijs (regent Frans-Engels-Geschiedenis). In 1999 ben ik gekanteld. Ik dacht dat ik een tumor in mijn hoofd had vanwege evenwichtsproblemen op de fiets en verkeerde perceptie van geluiden. Dat was lastig in de klas: het schrapen van een stoel van een leerling achteraan de klas klonk  bij mij luider dan het antwoord van een leerling op de eerste bank ('Juffrouw, bent u doof?'). Mijn klachten werden onderzocht (hersenscan enz) en ik kreeg het verdict: depressie. Ik wist niet eens wat dat was. De professionele hulp waar ik voor open stond had geen enkel positief gevolg voor mij (ik spreek alleen voor mij).

Gelukkig had ik een tuin met groenten, bloemen, kruiden en een klein vijvertje. Dat heeft me gered.

Ik heb kippen gekweekt op natuurlijke wijze. Dit is een Brahma.

En volières gebouwd waar ik ervaring opdeed met verschillende vogelsoorten. Op creatieve wijze bood ik zoveel als mogelijk ruimte en een natuurlijk decor aan. Alsof het voor mij bedoeld was.

Catharinaparkiet en er is een tweede als je goed kijkt. Het toppunt van camouflage. De rode bessen zijn gesnoeide takken van de liggende vogelkers in mijn tuin. Een ware lekkernij voor de gevleugelden. De kennis van planten ging er op vooruit. Ik nam ook graag foto's.

Geen groen hier want de zwartmasker roodbekwever ontbladert in het wild alle blad uit veiligheid (slangen en andere predatoren). Deze Afrikaanse koloniewever is  een plaag voor de oogsten in zijn natuurlijke leefgebieden. Ik heb ook de zwartkopwever en de vlammenwever gekweekt.

Terwijl bouwde ik mijn vriendenkring af wegens te druk en mentaal te uitputtend. Het probleem met mijn perceptie van geluiden bleef aanhouden. Tot op heden. Geluiden leiden me af en resulteren in concentratiestoornissen. Sommige geluiden (achtergrondgeluiden o.a.)  klinken veel luider : geroezemoes,  het bladeren in een tijdschrift, stappen. Als iemand  iets laat vallen, dan krimp ik ineen en dan is het zelfs niet iets breekbaars. Mensen die plots GSM'en of op de stoep met een klik hun auto aan de overkant ontgrendelen -ik rijd voorbij op de fiets net op dat ogenblik- doen me schrikken dat het lichamelijk pijn doet. Ik vermijd druk pratende mensen, spitsuren,  leuke manifestaties, scholen,  feesten, vakantiereizen, winkelen. Zelden begeef ik me waar mensen zijn, nog wel een provinciaal park en dan nog tijdens school- en kantooruren. Of een winkel. Of een administratief loket. Omdat het moet.

Met geschreven teksten heb ik geen problemen. Schrijven heb ik altijd gedaan en dat schrijven ging door tot en met proeflezen. Ik heb kartonnen vol bruikbaar schrijfmateriaal liggen; gedichten en manuscripten.

 

tussen de stenen van de stoep
kiemt door wind verloren zaad
in fotosynthese van overmoed
 
de postbus is leeg,  het hout is op
geen nieuws is goed nieuws
zwijgt het kerkhof
 
de oude kater jankt in nood
het koude water stijgt en danst
tango’s met de dood
 
in vuur en regen maaien stormen
steden en dorpen plat
onder het puin de wormen
 
de postbus hangt in de kruin van de eik
verroest, kapot en ingedeukt
omarmd door een lijk
 
maar tussen de stenen aangespoeld
kiemt door wind verloren zaad
in fotosynthese van overmoed
 
(Natuurgeweld 2009)

 

De laatste 8 jaren heb ik drie nieuwe buren gekregen. Twee aan weerszijden en een  aan de achterkant van de tuin. Ik woon in een sociale woning. De ironie van de zaak is dat ik mijn sociaal leven ernstig heb afgebouwd vanwege geluiden en drukte en ik in mijn leefomgeving twee grote gezinnen (5 en 6 kinderen) als buren krijg  plus een dame met de stem van een luidspreker die in het weekend en tijdens feestdagen en vakantie urenlang telefoneert. Bij mooi weer worden de kinderen in de tuin geparkeerd voor de ganse dag: schoolvakanties, weekenden, woensdagnamiddagen. Beeld je een kinderverjaardagsfeestje in, maar dan elke dag bij mooi weer en eindigend in schreeuwen en huilen want de kinderen vervelen zich dood. Ik kwijn er weg. Nu heb ik de tuin opgegeven. Ik moet me ertoe dwingen om er nog een stap te zetten. Als ik het doe is het om op te ruimen. Die tuin is al een hele tijd de mijne niet meer.

Ook het schrijven of het herwerken van een manuscript lukt niet meer. Ik zit op een spoor ivm een plot of een bepaald personage of gewoon een zin en dan loeit er plots een politiesirene. Mijn brein verandert dan van denkpiste en ik vraag me af of de mannen van de wet vlot willen uitrijden of dat ze op weg zijn naar een auto-ongeluk of naar iets crimineels en voor ik het weet heb ik een half uur zitten nadenken over criminaliteit. Een plots tumult bij de buurkinderen leidt tot hetzelfde; ik denk dan na over opvoeding, over overbevolking en gezinsplanning, of de bel of de telefoon gaat. Wat het ook was waar ik mee bezig was, is onherroepelijk verloren. Sommige schrijvers hebben leven in de brouwerij nodig om te kunnen schrijven. Ik ben hun tegenpool. Het gefragmenteerd denken doet me de das om.

Ik heb alles geprobeerd: oordoppen, zelfs voor professionele boomsnoeiers, proberen het  leven rondom mij niet te horen, een mp3 speler met luide muziek op en op maximum volume (niet gezond voor mijn gehoor).  Ik heb zelfs enkele keren gedacht  om me doof te laten maken. De volières zijn al lang leeg. Ik kon niet meer van de dieren genieten. Ik heb ook geprobeerd om ’s nachts te leven, vooral om rustig te kunnen eten want de muren zijn dun en je hoort elkaar kuchen.

Een boek lezen in mijn living gaat niet, zeker niet als de zes kinderen naast mij in bed moeten. Dat duurt drie uren en het is een roepen, tieren en huilen. Dan zet ik muziek op terwijl ik helemaal geen zin heb om naar muziek te luisteren. Of de TV. Reportages over uitgestrekte nog een beetje ongeschonden gebieden zoals bv Mongolië. Om heel ver weg te zijn.

Ik zoek al een hele tijd een uitweg. De laatste drie jaar heb ik gependeld: twee weken thuis en een week bij de ouders van een goede vriend waar er wat meer plaats en rust is. Ik doe er de tuin en kan er een beetje van mijn creativiteit kwijt.

Deze boomgaard heb ik aangelegd: stekelbes, rode, bes, cassis, frambozen, mispel, pruimenbomen en abrikozenbomen. Dit is maar een stukje en een vroege momentopname.Ik zit er de hele dag buiten ook als het regent (onder een vissersparaplu). Maar dat kan niet blijven duren. Het is daar trouwens soms heel druk (familiebezoeken) en ik heb er geen eigen stek. Voor elke creatieve activiteit vraag ik toelating.

Het pendelen is geen oplossing.

Ik ben al een hele tijd op de vlucht.

Mijn kinderen gaan zelfstandig wonen dit jaar, ik heb niets meer gezaaid of geplant. In maart heb ik 180 inheemse kikkers naar veilige oorden gebracht en het vijvertje ontmanteld. Enkele jaren geleden heeft de nieuwe buurman in maart als de kikkers ontwaken en naar mijn vijvertje willen komen, enkele chocopotten in mijn tuin gegooid met daarin een kikker opgesloten. Ik schrok me dood toen ik een pot opendeed. Die kikker sprong er natuurlijk uit. Zodra ik zag dat het een kikker was, was het oké want ik hou van die beesten. Spinnen en muizen pak ik ook met de hand.

De geste van de buurman vond ik allesbehalve en was een aanwijzing dat mijn kikkers harde tijden tegemoet gingen. Ik dus ook.

Goede tijden: mijn vijver in maart.

 

Na dat incident heb ik die buurman genegeerd. Maar dit jaar heb ik hem gezegd dat ik alle kikkers zou vangen en wegbrengen wegens verhuis en of hij zo goed wilde zijn om de kikkers bij hem in een emmertje te duwen en het emmertje langs mijn kant leeg te maken. Ik gaf hem een emmertje. Hij glimlachte. Hij zei ook dat hij niet wist wat te vertellen tegen zijn zes kinderen bij het zien van een kikker die op een andere zit.  "Het is niet goed dat jonge kinderen zo iets zien."

Ik viel uit de lucht: "Dat is toch de natuur?" en voegde er aan toe: " Je kan toch zeggen dat de ene een lift geeft aan een vriendje dat pijn in zijn pootjes heeft?" Enfin.

De helft van de volières is afgebroken. De zolder is ook al leeg (’t Spit, containerpark). De goede tijden zijn al lang voorbij.

Ik heb samenhuizen verkend, mogelijkheden bij abdijen (zelfs als rustige athéïst), de Ardennen … het is te duur of te beperkt. Dan ben ik in Frankrijk gaan zoeken, in de dunst bevolkte gebieden.

10,11 en 12 april ben ik met mijn goede vriend naar Frankrijk gegaan en we hebben er enkele huizen bezocht. Het huisje dat ik zou willen kopen is groot genoeg voor mij alleen (ja, ik snak er naar om alleen te zijn) en op de bijhorende grond kan ik mijn creativiteit botvieren. Openbloeien als het ware. Ik heb zovele ideeën voor een tuin  en mijn hoofd barst van plotten en personages. Alles gaat mee: de bloempotten, de stukken volière om een tegen vossen en marters veilige kippenren te maken, de zaden, de vaste planten, het tuinmateriaal, mijn gieter, de regentonnen. Al die dingen wachten op een nieuwe bestemming. Ik ook.

Twee plaatsen op het gelijkvloers en een ruime zolder die slaapruimte kan bieden. Vooraan zie je de 'potager' (de moestuin). Ik ga die natuurlijk uitbreiden naar overal. Hier is plaats genoeg om ook aan zaadverzameling te doen; een voorraad kleine doosjes heb ik al. Biologische zaden ook, ik ben lid van Velt.

Dit is het bijhuis in goede staat,ook van binnen. Daar zou ik o.a. mijn wasmachine en diepvriezer plaatsen.

En hier onder staat de hangar (gebruikt voor opslag van stro en hooi en nu staan er nog landbouwmachines). Vaak is het dak bedekt met ijzeren platen, maar hier met dakpannen. Daar heb ik ook creatieve mogelijkheden. Deze foto is genomen van de straatkant.

Onderaan zie je me glimlachen. Eigenlijk is mijn brein bezig mogelijkheden te scannen.

 

En de kers op de taart, voor mij althans: de ruimte van  een carte blanche. 

De treurwilg links is van de buren. Het is een vakantieverblijf. Sommige stukken zijn er klaargemaakt voor een groententuin en achteraan staat er een bijenkast. Ik zal zorgen voor bloemen. En misschien waag ik me zelf wel aan de symbiose met bijen om wat honing. Achter de weide zijn nog meer weiden, en ook aan de andere kant. Dat is landbouwgrond en niet bebouwbaar; een kleine garantie voor de volgende jaren.

Naar een bank hoef ik met mijn cv niet te gaan. Ik heb nochtans alles heel goed uitgekiend: simulaties van afbetalingen gemaakt op minder dan tien jaar. Ik kan niets hypothekeren, ik heb geen beginkapitaal, mijn uitkering (dat alleen al) is te laag en het argument dat ik gewoon ben zeer sober te leven, zal een bank nooit au sérieux nemen. Ik sta op geen enkele zwarte lijst, ben vrij van schulden en heb een blanco strafblad. Daar lacht een bank mee, denk ik.

- 35.000 euro is de aankoopprijs voor het huisje, het bijgebouwtje, de hangar de potager en de weide (ietsjes meer dan een halve hektare)

- 3.500 notariële onkosten (in Frankrijk is dat een verzameling van onkosten, ik heb het maximum van 10% gerekend)

- 11.500 reken ik voor prioriteitsrenovatiekosten (zuiver functionele electriciteit en sanitair zonder tralala).

Wie het gebied wil checken: google maps, planet view: vb Saint-Sévère-sur-Indre,  (gemeente in de streek). Je kan streetview doen en onmiddellijk opmerken hoe groen het daar is. Wij hebben er kilometers gereden op verharde éénrijstrookwegen. In het jaarverslag van een van de gemeenten staat dat ze dit jaar straatnamen en huisnummers gaan geven. Dat hebben ze daar nog niet en voor mij hoeft dat zeker niet. Een alleenstaande boerderij heeft een naam, enkele woonsten dicht bij elkaar ook zoals bv 'Les Granges' of 'Les petites granges' of 'Taisonne' (= een riviertje).

 In ‘mijn straat’ komt de bakker en de slager een keer per  week langs en dat is een luxe in die streek. De bioscoop is er ambulant: enkele voorstellingen van enkele films van commune naar commune (gemeente). Soms rij je naar een 'commune' en  ben je er al uit nog voor je het beseft. Ik glimlach opnieuw. Dit is voor mij de geschikte biotoop.

Op sommige éénrijstroken liggen koeienvlaaien. Van de ene wei naar de andere. Ik ben gek op koeien... en op mest natuurlijk voor de tuin.

Waarschijnlijk Charolais koeien. 'Elevage sous la mère' ('kweek onder de moeder'). De kalveren blijven 8 tot 9 maanden op de wei bij hun moeder.

Toen ik dit zag, werd mijn aandacht onmiddellijk getrokken door de dode boom volledig bedekt met klimop rechtsmidden. Zie je het? Is je fantasie ook niet geprikkeld?

Mijn schrijverslampje  begon meteen te flikkeren: Beeld je de nacht in zonder lichtpollutie bij volle maan. Een stilte slechts verstoord door de roep van een uil. Het groene ding schudt plots de dode bladeren uit zijn vacht. Buigt zich voorover en landt op zijn voorpoten. In rasse sprongen komt hij naar je toe en wipt over de heg en dan richt het zich terug op. Het steekt een bebladerde poot waarschuwend in de lucht en fluistert: "Uw koplampen branden niet." Ik kan wel tien andere versies verzinnen.

Het landschap is vrij authentiek gebleven en daar is een verklaring voor: in de jaren zestig heeft de Franse regering een project (google 'remembrement' en 'PAC') doorgevoerd waarbij de landbouwers hun verspreide velden  met elkaar moesten ruilen zodat grote monoculturen en dus meer rendement mogelijk zouden worden. Kleine verspreide velden laten ook geen grote landbouwwerktuigen toe. Op een of andere manier is die 'remembrement' in die streek niet gelukt. Velden en weiden liggen verspreid, nog steeds afgezoomd met meidoornheggen. En dat maakt het landschap zo divers en mooi.

Tijdens  die twee dagen rondrijden heb ik volgende vogels gespot: veel buizerds, gaaien, spechten, staartmezen, kwikstaarten, fazant, en een hertje. Misschien een te ontdekken streek voor birdspotters en natuurfotografen. Er zijn vele grote visvijvers en riviertjes waar forel in zit. Vliegvissen is er mogelijk maar dat zal wel  een centje kosten, denk ik.

La Poule Noire du Berry is een kippenras van die streek sinds 1912. Goed voor eieren en het vlees. Ik heb ze daar zien rondlopen.

Een anekdote die ik er tijdens mijn verblijf heb opgepikt en dat verband houdt met mijn beperkte mobiliteit (ik heb geen rijbewijs en doe alles met de fiets) : naar het schijnt hebben enkele mensen daar, die hun rijbewijs zijn kwijtgeraakt wegens ..., zich een electrisch wagentje aangeschaft met max. snelheid  20km/uur. Daar is geen rijbewijs voor nodig. Dat schept meteen ook weer perspectieven voor mij als ik te oud wordt om lange afstanden af te leggen. Een andere bron (een brief van een gemeenteraad) maakt gewag van een initiatief om een laadplaats in te richten voor electrische wagens. Ik bespeur hier enige samenhang.

Mij zou het goed uitkomen en 20km/uur is snel genoeg voor mij. Maar dat zijn plannen voor veel later.

Schenk me de biotoop die ik nodig heb, zoals de salamanders het moeras en de hagedissen warme stenen en zon nodig hebben. Mijn kinderen hebben hun leven in België, mijn goede vriend ook. Ik zal er alleen zijn en kijk er naar uit, hoe onorthodox dat ook is in een maatschappij  waar iedereen alles heel gezellig samen doet of moet doen. Hier in België vouw ik me op en lig in feite met gebonden handen in een open graf. De ontplooiing ligt hier niet in mijn bereik.

Ik twitter niet, ik heb geen facebook en ik heb geen sociaal netwerk. Ik heb zelfs geen GSM wegens mijn hooggevoeligheid. Dat is in dit project een driedubbele handicap.

Ik vind dit verschrikkelijk om te doen; mezelf blootgeven.

Als je de homo sapiens zou indelen in gevers en nemers, ben ik een geefster.

 

BELONING : ik heb zorgvuldig onderzocht wat ik aankan en wat niet.

Ik betaal alle giften terug vanaf het ogenblik dat ik hier geen huur meer moet betalen en effectief verhuisd ben (in de loop van 2016).

Binnen de acht jaar. : 500 euro per maand of meer.  Ik betaal de grootste schenkers terug  in chronologische orde.

Maar één keer per jaar betaal ik op willekeurige wijze kleine donneurs uit. Bij wijze van aangename surprise.

De vijf grootste donneurs krijgen eenmalig een gratis vijf-dagen staanplaats voor tent/caravan met gratis ontbijt en avondeten (streekproducten). Voor maximaal twee personen. Mits overleg met mij kunnen ze dat eenmalig gratis verblijf schenken aan familieleden of goede vrienden. Niet iedereen reist graag in een caravan of slaapt graag in een tent. Bij slechts weer is er de hangar die soelaas kan bieden en ik kan die zo inrichten dat er plaats is voor een tafel en stoelen, een bbq, een tent of een caravan. Dat heb ik allemaal al bekeken.

Tegen dan zal ik de streek beter kennen en een beetje als gids kunnen optreden of gewoon praktische info doorspelen. Ik ben drietalig en heb een ruime culturele bagage.

Misschien verzin ik nog wel bijkomende beloningsformules. Misschien publiceer ik wel een boek en krijg je een gesigneerd exemplaar toegestuurd dat je leest of wegschenkt.

Updates van het verloop van het project krijgt iedereen die dat wenst tot en met de volledige afbetaling.Ik twitter niet en heb geen facebook. Ik hou van discretie en integriteit.

Het is een avontuur van acht jaar lang.

Op de Chinese muur
Halverwege yin en yang
staat een kind te tureluur
zonder noten op haar zang
 
in de diepte broeit de strijd
van Hunnen hongergeil
met speren gepunt in nijd
en hoofden leeg van spijt
 
roept en wuift ze naar de vijand
met een boos oog op de wind
ligt mijn vlieger in uw land?
hoor je mij ? ik ben een kind!
 
beentjes bengelend over de rand
speurt ze naar haar vliegervlinder
grote ogen op mensenhinder
dood beramend in het zand
 
ooit zak ik naar beneden
de moeë vlieger is niet dood
zijn kleuren tot op heden
zijn regenbogenrozerood
 
het zoeken bij volle maan
zal me zonnemoed geven
te gaan tot op het bot
te proeven van het leven
 
en wee oh wee, jij dove wind
je had beter moeten weten
een vlindervlieger met een kind
tart een onzeker lot wanneer
op de muur van mensenzeer
't kind haar vleugels nooit meer vindt

 

(Windekind, 2010)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Donations

€ 100
18/04/2015
Ugo
Geen commentaar achtergelaten.
Donations
€ 100
Ugo
Geen commentaar achtergelaten.