Een project om euthanasie te vermijden

Profile picture
Jones
Project afgesloten
7
€ 430 van € 10.000
18/11/2016 - 04:00

17/10/2016

Above is the Dutch Version, the Enlish version is below

Bovenaan vindt u ook een verklaring van mijn huisarts ik ben nog aan het wachten op een verklaring van de tweede dokter/Above you find a statement from my personal docter, i am waiting for a statement from my second docter

 

Hoi allemaal,

Ik ben Jones 34 jaar en op dit moment bezig met een aanvraag voor euthanasie. In België heb je daar 3 onafhankelijke goedkeuringen voor nodig. Mijn eerst goedkeuring heb ik al gekregen van mijn huisarts en 22 november ben ik voor mijn tweede goedkeuring geweest die ik in principe heb zolang ik probeer onderstaande optie te realiseren.. In december moet ik voor mijn derde keuring. Normaal gezien zou dit probleemloos moeten verlopen (volgens mijn huisarts) Ook de onafhankelijke arts voorziet geen problemen maar zou toch graag willen dat ik mijn project probeer te realiseren.. Ik zie ook niet echt een reden waarom ze dit zouden afkeuren. De planning is om in november 2017 euthanasie te plegen bij mij thuis.

16/12/2016 update

Ik heb ondertussen drie goedkeuringen maar ze willen dit maar schriftelijk doen ten laatste 17 maart. Tot die tijd willen ze dat ik probeer om voor een aantal maanden in Thailand te verblijven.

Ik heb ondertussen al 4 zelfmoordpogingen gedaan waardoor ik mensen om mij heen heel veel pijn gedaan heb. Ik heb dan mijn adoptiemoeder ook beloofd dat ik het niet meer zal doen hoewel de verleiding soms heel groot is. Sommige momenten zijn gewoon heel zwaar en pijnlijk.

Zal nu uitleggen wat er precies aan de hand is. Ik heb een heel vervelende jeugd gehad waardoor ik veel bij een kinderpsycholoog heb gelopen. Veel slagen gehad van mijn ouders,ouders die niet naar mij omkeken en mij zelfs peste.. Hierdoor een moeilijke opstart op school gehad. Ik ben zo rond mijn 17-18 jaar uit de kast gekomen en ben daardoor vrij snel uit huis vertrokken. Ik ben door een tante en mijn oma opgevoed geweest en de ouders van mijn beste vriend toen ik jong was. Die nog altijd één van mijn beste vrienden is en zijn familie ook voor mij mijn familie is. Als ik klaar was met mijn studies ben ik met mijn ex-man verhuis naar Brugge (België) Ik ben daar 11 jaar heel erg gelukkig mee geweest met daar de natuurlijke ups and downs bij. We hadden zelfs bijna ons eigen kindje. We hebben heel de 6 jarige procedure doorlopen. Uiteindelijk hebben we besloten om uit elkaar te gaan omdat we door ons werk waar we beide heel erg veel tijd in staken elkaar bijna niet meer zagen. Uiteindelijk waren we gewoon vrienden. We hielden veel van elkaar maar puur vriendschappelijk. Dus zijn we uit elkaar gegaan op een normale manier met niet teveel problemen te maken.

Hierna is het volledig verkeerd gelopen. Een paar maanden later heb ik iemand leren kennen waar ik goed mee overweg kwam en uiteindelijk een relatie mee ben begonnen. Al vrij snel woonde hij bij mij in huis en zijn we ook veel te snel getrouwd. Al heel snel ging dit verkeerd. Na ons trouwfeest zijn we nog achtergebleven in een kleine bar waar we nog even iets gedronken hebben voordat we naar het  hotel gingen. Daar is hij ruzie beginnen maken met één van zijn maten omdat hij dacht dat zijn maat een oogje op mij had en iets lang naar hem aan het kijken was. We hebben dan besloten om er het einde van de avond van te maken en naar huis te gaan. In plaats van wat een leuke nacht zou moeten worden is hij mij op de hotelkamer mij al beginnen uitmaken en heeft hij mij voor het eerst geslagen. Het was zogezegd mijn fout en ik hem aan het uitdagen was. Wat zeker niet zo was, ik was mij gewoon aan het amuseren en aan het nagenieten van een heel leuke dag. Ik ben dan gewoon zonder iets te zeggen in bed gekropen in de hoop dat hij ook ging slapen, gelukkig was dit het geval. De volgende dag hebben we beide gedaan alsof er niks aan de hand was. We hebben ewoon verder gegaan waar we mee bezig waren en zijn gewoon naar huis gegaan. Helaas is het van kwaad tot erger geworden en heb ik uiteindelijk 26 keer aangifte gedaan voor zware mishandeling, aanranding, inbraak, schending van privacy en uiteindelijk poging tot doodslag. Voor alle feiten is hij ook veroordeeld geweest en is hij er vanaf gekomen met een voorwaardelijke celstraf met strenge voorwaarden, opgenomen worden in een gesloten instelling, en hij heeft een straat en een contact verbod. Hieraan heb ik een serieuze PTSS (Post Traumatisch stress syndroom) opgelopen Ik had op een gegeven moment een A4 blad aan medicatie van antidepressivum's tot kalmeringspillen en slaapmedicatie.

Ik ben ondertussen 11 keer opgenomen geweest en ben ik ook een aantal weken opgevolgd geweest door een crisis team die dagelijks bij mij thuis kwamen. Van de 4 jaar heb ik ongeveer de helft in het ziekenhuis gelegen en tussendoor wekelijks opgevolgd geweest door psychiaters en psychologen. Het enige wat me tot nu toe geholpen heeft zijn de kalmeringspillen en de slaappillen. Waar ik er tegenwoordig al zoveel van moet pakken omdat ik er zo ontzettend aan gewend ben. Met alle opnames en het uitproberen van verschillende soorten behandelingen, hypnose, zware psychotherapie, groep therapie met daarnaast persoonlijke opvolging ben ik nog geen stap vooruit geraakt. Hierdoor heb ik besloten om er zelf een punt achter te zetten. Ik heb de steun van mijn lieve mama en al mijn vrienden en kennissen omdat die allemaal van dichtbij hebben meegemaakt wat ik heb doorstaan. Mijn biologische ouders hebben mij 13 jaar geleden al volledig laten vallen. Ik denk dat de grootste reden is dat ze het moeilijk hebben met mijn homoseksualiteit en omdat ze het te ver vinden om naar België te rijden.

Ik ben ondertussen 3 keer in Thailand geweest 3 keer ongeveer 4 weken. De laatste keer was met mijn adoptie moeder. Met zijn tweetje om nog een keer een paar mooie herinneringen te maken maar ook om even weg te zijn van alles. De laatste keer als ik daar was voelde ik mij zo op mijn gemak. Zo op mijn gemak dat ik misschien twee keer een slaappil heb moeten pakken. Al mijn andere medicatie heb ik zelfs niet nodig gehad. Dit was afgelopen september.

Dit heeft mij ook aan het denken gezet zeker als je je al bijna 4 jaar opsluit geen sociaal leven meer hebt geen relatie meer durft aangaan vanwege de angst voor de gevolgen. Ik ben voor mijn laatste goedkeuring in behandeling bij Vonkel in Gent. Ik ben voordat ik daar naar de twee specialisten gaweerst ben bijj een psycholoog gegaan en haar het bovenste verteld en met het idee gekomen, zou het niet het proberen waard te zijn om naar Thailand te emigreren of het in iedere geval te proberen daar. Uiteindelijk is 30 dagen heel erg kort en ben je continu in vakantiestemming. De psycholoog vond dit eigenlijk nog niet zo'n verkeerd idee alsook de tweede dokter die ik gezien heb. Natuurlijk hangt er hier een flink prijskaartje aan vast. Het is heel erg moeilijk om een degelijk appartement te huren voor 6 maanden omdat het meestal jaarcontracten zijn. Je kunt wel iets voor 6 maanden huren en eventueel 6 maanden verlenging krijgen maar dan ligt de prijs een stuk hoger.

Ik heb maar een lage invaliditeitsuitkering wat maar lager en lager wordt. Wat het voor mij onmogelijk maakt om dit op eigen houdje te doen. Ik ben ondertussen alles aan het verkopen in mij appartement en ik gebruik mijn klein terrasje als koelkast. Ik heb ondertussen dus wel al iets apart kunnen zetten. Maar ik kom daar absoluut niet mee rond. Voor een degelijk appartement met kort 6 maanden contract betaal je al snel 700 euro in de binnenstad van Bangkok. De prijs ligt zo hoog omdat ik in de eerste instantie maar een visum kan krijgen van 6 maanden. Wat ter plaatse eventueel wel verlengd kan worden met 1.5 maand. Daarnaast komen er een heleboel andere kosten bij kijken. Vliegticket tussen de 900-1000 met de einddatum die verplaatst kan worden, een visum, spullen daar die je nodig hebt voor je appartement. Drie maanden voorschot (2 maanden borg één maand huur), toch aanvraag doen om wat extra bagage mee te nemen wat per kg al tussen de 20-30 US dollar is. Ik moet om de twee maanden een tussen vlucht maken naar een buurland bijvoorbeeld Laos om mijn visum iedere keer met twee maanden te verlengen. Wat echt verplicht is. Dan is het nog maar de vraag of je dezelfde dag nog terug kunt of je een nacht moet wachten, Dan zijn er nog de dokterskosten. Ik kan natuurlijk niet zomaar stoppen met mijn behandeling en met bepaalde pillen die ik op gegeven moment wel weer kan afbouwen. Maar mijn verzekering gaat daar zeker niet in tussenkomen. Daarnaast wil ik wel opgevolgd blijven worden door een goeie psychiater daar wat ik ook uit eigen zak moet betalen. Ik kan en wil mijn appartement in België niet opzeggen omdat als het nu niet werkt ik kan sterven in mijn eigen appartement en ik moet mijn adres in België houden om mijn uitkering te behouden. Wat wil zeggen dat ik al 810 euro maandelijks moet blijven betalen en ik zo een 400-500 euro over houd. Daar kan ik al mijn huur in Thailand niet van betalen. Ik heb natuurlijk mijn adoptie moeder en een aantal vrienden die mij wat kunnen bijstaan maar daar kan ik ook geen honderden euro's van verwachten.

Het geluk zit me niet echt mee. Ik ben twee weken geleden naar een reünie geweest van mijn middelbare school en als ik van het café restaurant naar huis ging ben ik met veel geweld overvallen en hebben ze mijn portemonnee en mijn telefoon afgepakt. Heb daar al twee keer voor op de spoedeisende hulp gezeten en zie eruit als Frankenstein en hou er een groot litteken aan over in mijn gezicht.

Dus vandaar dat ik via deze site een oproep wil doen. Alle beetje helpen en de loterij win ik toch nooit. De politie van Utrecht heeft me deze site doorgegeven. Ik wist zelfs niet eens dat het bestond.

Hoop dat ik een beetje de situatie heb kunnen schetsen en jullie een beeld hebben voor welk dilemma ik sta. Ik hoop echt dat het lukt om 6 maanden in Thailand te gaan wonen en dan na die 6 maanden te kunnen zeggen ik ga naar België mijn appartement opzeggen en definitief verhuizen naar Bangkok. Sorry als er spelfouten in staan, mijn typen is na bijna 4 jaar op invaliditeit te staan niet meer wat het geweest is.

Lieve groeten,

Jones

Hi everybody, 
 
My name is Jones, I am 34 years old and am currently waiting for a final approval for my euthanasia.
 
 In Belgium you need 3 separate approvals from three different doctors. I received my first approval from my personal doctor and two days ago I went to an independent doctor for my second approval.
 
And I will be approved if I try the option below if it's financial possible.
 
In December, I will go for my third and final approval.
 
Normally, this should not be a problem (according to my doctor who gave me the first approval).
They see no reason why they would reject the final approval. 
 
My plan is to commit euthanasia at my home in November 2017. 
 
I attempted suicide four times in the last couple of months.
 
I caused immense emotional pain to family and friends .
 
I promised my adoption mother that I will not attempt suicide again, even though the temptation is sometimes overwhelming. Sometimes, life is very hard and painful for me. 
 
I will now attempt to explain why I wish to be euthanized.
 
I had a very difficult childhood which why I went to a child psychologist.
 
My parents physically abused me on a regular basis, with my father being the main aggressor, while my mother watched on, unwilling to protect me from the bashings.
 
As a result of these regular beatings, I had a bad start at school which only made my home life worse. 
 
 I informed my parents I was gay at the age of 17 years old. They had problems accepting me as being homosexual, leaving me no option but to move in with my aunt and grand mother.
 
When I finished my studies, I moved to Belgium.
 
For 11 years I was very happy with my ex-husband.
 
We decided to adopt a child. We had completed the six-year process and we were on the waiting list for our child.
 
Eventually, we decided to divorce because we were very dedicated to our work, and  put a lot time into our respective jobs.
 
Our dedication to our careers contributed to us growing apart. As a result, we separated and remained friends.
 
A few months later I met someone. We had a lot of fun together, and finally we began a relationship.
 
Shortlyafter he moved into my house, and we got married. After our wedding ceremony, we left with a small group of our friends and partied at a bar, before heading to our hotel room for our wedding night.
He started a fight with one of his friends because he thought his friend had a crush on me and he thought he looked at me too long.
 
As we entered our hotel room, he started to insult me and this was the first time he bashed me.
 
Suddenly it was my fault and I was the one trying to seduce his friend. This  was not the case and his friend had no bad intentions as well. I was just having fun with friends and talking about a the great day we had. I just said nothing and crawled into bed in the hope that my new husband would go to to sleep.
 
Thankfully, this was the case. The next day we both pretended nothing happened the night before.
 
And just continued what we were doing and went home. Unfortunately, his physical abuse became worse and eventually I filed 26 police reports for aggravated assault, assault, burglary, violation of privacy, and eventually attempted homicide.
 
He was convicted with parole if he did 2 months closed hospitalization in a psychiatric institution. He also got a street and a contact restraining order. As a result, I have a serious PTSD (post traumatic stress disorder), now taking many anti depressants  tot tranquilizers and sleeping pills. 
 
I stayed 11 times in a hospital and have also been monitored for several weeks by a crisis team that came home with me every day. In four years, I have spent about half the time in hospitals and in between was monitored weekly by psychiatrists and psychologists.
 
The only thing that has helped me thus far are the traquuillizers and sleeping pills.
My body is getting used to all the medications so there is little that can help me.
 
With all the hospitalization and trying different types of treatments, hypnosis, heavy psychotherapy, group therapy etc and visiting my  personal doctor twice a week, I feel I am no better now, than I was 4 years ago.
 
In fact I feel worse than before. Because of this I have decided this is not the life I want to live.
 
I have tried so many therapies, I have concluded the only option is to give up.
 
I have the support of my dear (adoption) mother and all my friends. I have the feeling they really understand my decision. All have seen it up close and saw what I have endured. My biological parents abandoned me 13 years ago, because of my homosexuality, and when I informed them of my plan to euthanize, they didn't even bother to reply. 
 
I have been to Thailand 3 times. The last time was with my adoptive mother who gave this as a gift to me, but also for herself. To make some new nice memories but also to get away from it all. The last time I was there, I felt so great. So great that I just took 2 sleeping pills, not because I could not sleep from the trouble, but just because it was very warm. I didn't require all my other medications. This was  September 2016. 
 
This has made me think, that my life could be much better in Thailand.
 
Especially, as I have had no social life for more than 3 years because I am too scared to start a new relationship as I fear for more pain.
 
I am awaiting  my final approval  with Dr. Lieven Thienpont at Vonkel in Ghent. Before I went to the specialists (doctors) and told them about how great I felt in Thailand, I went to a psychologist and told her that.
 
She suggested that I should live in Thailand for 6 months and see if it helps improve my outlook on life.
 
If everything stays good and I remain happy, I will want to live and work there.
 
 
The doctors who gave me the first and second approval thought this would be a great idea.
 
Of course this is easier said than done. It is very expensive to rent an apartment for six months because it mostly annual contracts for a year. You can rent an appartment for six months, and possibly 6 months extension would be given, but you will pay a lot more money per month. 
 
I only have a low payment from my healthcare because they declared me as invalid which is only getting lower and lower each year. This makes it almost impossible to do this on my own. Of course I have the support off my adoption mother but she can not provide me with all this money.  In the meanwhile I am selling everything in my apartment. This is allready a start to put some money on the side. For an apartment with short 6 month contract, you pay 600-700 Euro soon in Bangkok.
 
The first visa you get is also for maximum 6 months until you get a working permit and then you can actually get a permanent ID. There also will be a lot of other costs. Flight between 900-1000 Euro with the date that can be moved, a visa for 6 months, stuff that you need for your apartment. Three months deposit (2 months deposit and one month's rent)
 
 If you get the visa for 6 months you have to leave Bangkok every two months to extend you visa for another two months. a plane ticket is about 200 Euro to Laos. This is really necessary, otherwise I have to pay a lot of money.
 
Then there are the medical costs for doctor to stay under supervision. My insurance does not cover this and I can not just stop my treatment with some pills without the supervision of a docter.
 
And medication is very expensive, if the insurance does not  cover this. I cannot quit my apartment in Belgium in the first 6 months for two reasons.
 
Firstly, I lose my residency rights here in Belgium.
 
Secondly, if I find that Thailand doesn`t improve my mental health, then I have the option for my doctor to carry out my euthanasia in my own apartment with my friends and adoptive family by my side.
 
Which means I must continue paying  810 Euro per month for my apartment in Belgium not to mention paying my rent in Thailand.
 
Luck is not on my side. Recently, I was viciously attacked outside a bar by a gang of gay bashers, resulting in me being taken to the hospital for treatment…twice. 
 
So that's why I seek financial assistance through this site. Any financial assistance, no matter how small would be greatly appreciated. My psychologist suggested I try this site. I did not even know this site existed. 
 
I hope you understand the situation I am in, my English is not perfect, sorry for that.
 
I really hope that I will get the opportunity to live  in Thailand, cancel my euthanasia and my apartment in Belgium. 
 
Thank you very much for reading my story and I hope you can offer me some financial assistance, so I can enjoy my life and cancel my decision for euthanasia. 
 
Love, 
 
Jones

 

Donaties

€ 5
27/11/2016
Anoniem
-
€ 20
28/11/2016
Nadine
-
€ 50
29/11/2016
Mike
Good luck man! You deserve it!
€ 250
29/11/2016
Jonas
Geen commentaar achtergelaten.
€ 30
30/11/2016
Anoniem
-
€ 55
13/12/2016
Anoniem
No comments.
€ 20
14/12/2016
Anoniem
No comments.
Donaties
€ 5
Anoniem
-
€ 20
Nadine
-
€ 50
Mike
Good luck man! You deserve it!
€ 250
Jonas
Geen commentaar achtergelaten.
€ 30
Anoniem
-
€ 55
Anoniem
No comments.
€ 20
Anoniem
No comments.